Εισήγηση της Ε. Πορτάλιου στην εκδήλωση του ΚΕΕΡΦΑ με θέμα τον Φασισμό,26/6/2015. Αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΚΕΕΡΦΑ  http://www.antiracismfascism.org/ , 28/6/2015

Εκδηλώσεις  ΚΕΕΡΦΑ,   24/6 – 1/7/2015

«Στη φυλακή για πάντα οι δολοφόνοι νεοναζί της Χρυσής Αυγής

Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς

Κλείστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης»

ΕΚΔΗΛΩΣΗ  26/6, πλατεία Κυψέλης

Εισήγηση : Ε. Πορτάλιου

Ο νόμος για την Ιθαγένεια που μόλις χθες ψηφίστηκε, η δίκη της Χρυσής Αυγής και τα στρατόπεδα μεταναστών, αυτά και άλλα συναφή μείζονα θέματα συμβαίνουν σ’ ένα κόσμο γενικευμένων πολέμων και βαρβαρότητας, ασύλληπτης φτώχειας και τεράστιων ανισοτήτων. Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, επιδιώκοντας να επικρατήσει με τη βία των όπλων, διέλυσε ή συναίνεσε στη διάλυση δεκάδων χωρών στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και αλλού στον κόσμο.

Οι πόλεμοι και οι δικτατορίες γεννούν κύματα προσφυγιάς και μετανάστευσης που προσκρούουν στα θαλάσσια και χερσαία τείχη της Ευρώπης – φρούριο. Μέσα στο φρούριο η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και η περιθωριοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων οδηγούν, με θεωρίες όπως αυτή της σύγκρουσης των πολιτισμών, με την ισλαμοφοβία και τις θεσμικές διακρίσεις, στον κοινωνικό ρατσισμό και σε ακροδεξιές ή/και φασιστικές πολιτικές επιλογές.

Εμπόλεμες ζώνες, λεηλατημένες χώρες, κατεστραμμένες ζωές ! Τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει την επιθυμία των ανθρώπων να ξεφύγουν από τον θάνατο. Για να ανακόψει αυτές τις ανθρώπινες ροές, η Ευρώπη ενισχύει  την καταστολή στα σύνορα και εντός των συνόρων της. Δαπάνησε από το 2000 έως το 2015 1,6 δις σε προγράμματα τεχνολογιών επιτήρησης συνόρων και 11,3 δις για απελάσεις, ενώ 15,7 δις έχουν δοθεί σε διακινητές για το πέρασμα των συνόρων. Ο δικός μας φράκτης του Έβρου στοίχισε 3.161.586 €. Σήμερα, με την εκστρατεία δίωξης των σύγχρονων δουλεμπόρων, η Ευρώπη κλείνει την μοναδική, αν και συχνά θανατηφόρα, οδό διαφυγής, εγκλωβίζοντας  εκατομμύρια ανθρώπων σε εμπόλεμες ζώνες.

Τα μνημόνια και η φτωχοποίηση που έφεραν, μαζί με τον ρατσιστικό λόγο του κράτους και τις επιχειρήσεις «σκούπας», τους εγκλεισμούς σε στρατόπεδα ή φυλακές και τις απελάσεις, συνέβαλαν στο στιγματισμό/ενοχοποίηση μεταναστών και προσφύγων.  Συνακόλουθα έθρεψαν τα ρατσιστικά φαινόμενα και οδήγησαν στη συγκρότηση της ακροδεξιάς εντός και εκτός συστημικών κομμάτων, εντέλει στήριξαν την ανάπτυξη της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και την κοινωνική της επιδοκιμασία.

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, η κρίση οδήγησε στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, στην κατάρρευση των αστικών κομμάτων και στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος με διακηρυγμένη αριστερή ταυτότητα, στην κυβέρνηση. Το αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα αποτέλεσε σταθερή συνιστώσα του αντιμνημονιακού κινήματος, υπερασπίστηκε σθεναρά τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών, συγκρούστηκε με τις κυβερνητικές πολιτικές και την κοινωνική αντίδραση όπου εκδηλώθηκε, στήριξε τα θύματα της Χρυσής Αυγής και έφερε στο φως τον χαρακτήρα της ως νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

Σήμερα, οι εσωτερικοί συσχετισμοί είναι καλύτεροι αν και οι πανίσχυροι θεσμοί του ευρωπαϊκού και διεθνούς καπιταλισμού έχουν εξαπολύσει μια αδιανόητη, για τα φαινομενικά επίδικα της σύγκρουσης, επίθεση εναντίον της κυβέρνησης και του λαού της χώρας μας, που δεν ξέρουμε ακόμα ακριβώς σε πόσες και ποιες αναδιπλώσεις/υποχωρήσεις θα καταλήξει. Δεν έχω συμφωνήσει με την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια, μετά την εκλογική νίκη του 27%, και πιστεύω ότι έχουν χαθεί βασικές προϋποθέσεις μιας πραγματικής σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση  που θα μπορούσε να οδηγήσει και στην έξοδο από την ΟΝΕ.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, και αν  βεβαίως δεν υπάρξουν δυσμενείς ανατροπές στον τομέα που ονομάζουμε περιφραστικά «Δικαιώματα», οι δυνατότητες που έχουμε σήμερα ως κίνημα είναι πολύ περισσότερες από το παρελθόν. Τόσο ο υπουργός Δικαιοσύνης όσο και περισσότερο η αν. υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής έχουν δεσμούς με το κίνημα των δικαιωμάτων και συμμερίζονται κοινές απόψεις μαζί μας. Όμως, οι συσχετισμοί σε επίπεδο συγκυβέρνησης με ΑΝΕΛ και άλλους πολιτικούς παράγοντες, όπως ο αν. υπουργός  Προστασίας του Πολίτη, καθώς και σε επίπεδο πραγματικής εξουσίας εντός των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, είναι εναντίον μας. Αυτό σημαίνει ότι το αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να ανασυγκροτηθεί και να συνεχίσει τη δράση του, χωρίς να υποστείλει καμιά σημαία. Στο κίνημα αυτό ανήκει δικαιωματικά και πιστεύω ότι θα μείνει μαχητικά ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι σήμερα συμμετείχε στους κοινούς αγώνες.

Θα αναφερθώ στα δύο θέματα που έχει θέσει το ΚΕΕΡΦΑ στη σημερινή συζήτηση: τον νόμο για την Ιθαγένεια και τη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Στο πρώτο συντάσσομαι απολύτως με τις θέσεις της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Δεν πρέπει να εξαρτάται η ιθαγένεια των παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα  από τη νομιμότητα των γονιών τους. Μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημα της νομιμότητας όλων των μεταναστών που ζουν στη χώρα μας, είναι απαράδεκτο να δημιουργούμε, με τη στέρηση της ιθαγένειας, χιλιάδες αόρατα παιδιά. Κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα πρέπει να αποκτά αυτόματα την ιθαγένεια. Επίσης, η διάταξη για τους ανήλικους αλλοδαπούς που θεμελιώνουν δικαίωμα ιθαγένειας λόγω φοίτησης σε ελληνικό σχολείο, εφόσον όμως έχουν ολοκληρώσει επιτυχώς την παρακολούθηση 9 ή 6 τάξεων, εμπεριέχει μια καταφανώς αρνητική θέση. Εξαρτά την ιθαγένεια από τη σχολική επιτυχία. Η ιθαγένεια είναι δικαίωμα για όλα τα παιδιά και όχι επιβράβευση της σχολικής επίδοσης.

Ο νόμος ψηφίστηκε με τα παραπάνω αρνητικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ και τον Κ. Ζουράρι από τους ΑΝΕΛ. Υπήρξε, καλόπιστος πιστεύω, προβληματισμός ως προς το περιεχόμενο του νόμου και την πιθανότητα να εκπέσει στο ΣτΕ, όπως έγινε με τον νόμο Ραγκούση. Σε κάθε περίπτωση ο νόμος είναι το πρώτο βήμα στα επόμενα που πρέπει να ακολουθήσουν, που σημαίνει ότι επιμένουμε να δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά τα οποία θα γεννηθούν, γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στη χώρα μας.

Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι μια νίκη του αντιφασιστικού κινήματος, ύστερα από μια μακριά περίοδο με νεκρούς, τραυματίες και καθημερινά δεινά για τους μετανάστες. Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης είναι ίσως ο σημαντικότερος στόχος όχι μόνο του αντιρατσιστικού/αντιφασιστικού κινήματος αλλά γενικότερα του αριστερού και δημοκρατικού κοινωνικού και πολιτικού κινήματος στη χώρα μας. Ο κίνδυνος ν’ αναβιώσει η Χρυσή Αυγή είναι υπαρκτός, πολύ περισσότερο που οπαδοί της ξανασηκώνουν κεφάλι και τα ρατσιστικά εγκλήματα παρουσιάζουν μικρή αύξηση το 2015.

Τρία σημεία είναι καθοριστικά για τη δίκη : α. ο χώρος διεξαγωγής, β. η παράσταση της πολιτικής αγωγής για όλους όσους βρίσκονται στο εδώλιο κατηγορούμενοι για τη συμμετοχή τους στην εγκληματική οργάνωση, γ. η μη αναγνώριση της Χ.Α. ως κανονικού κόμματος μέσω των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Πρέπει να επιμείνουμε σε αυτά τα σημεία, στα οποία προς το παρόν οι συσχετισμοί είναι αμφίρροποι, ασκώντας πιέσεις σ’ αυτούς που η θέση και οι ενέργειές τους θα βαρύνουν στην τελική έκβαση των τριών θεμάτων.

Ν’ ανοίξουν τα σύνορα της Ευρώπης

Ξεκίνησα με αναφορά στα κύματα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς και στην ανάλγητη πολιτική της Ευρώπης-φρούριο. Γιατί όλα τα θέματα που απασχολούν το αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα έχουν την πηγή τους στη διεθνή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην πολιτική της απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός που συνοδεύει την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι η πηγή των δεινών. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να συγκρουστούμε με την Ευρώπη-φρούριο, θέτοντας συγκεκριμένα αιτήματα για να σταματήσει ο φαύλος κύκλος του θανάτου. Απ’ αυτή την σκοπιά συμπίπτουμε, πιστεύω, με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ που στις παρεμβάσεις της προς την ΕΕ εστιάζει σε τρία βασικά σημεία : ν’ ανοίξουν νόμιμοι δρόμοι μετακίνησης των προσφύγων, να ενισχυθούν οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στη Μεσόγειο, να υπάρξει ένα σχέδιο διαμερισμού/διάνομής των προσφύγων μέσα στην ΕΕ.

Όλες οι προσπάθειες που καταβάλλονται σήμερα από τη Γεν. Δ/νση Μεταναστευτικής Πολιτικής του Υπουργείου Εσωτερικών και αφορούν στην υποδοχή και παραμονή χιλιάδων ανθρώπων που φτάνουν στη χώρα μας, στη μετακίνησή τους σε άλλες χώρες της Ε.Ε. αφού εφοδιαστούν με τα απαραίτητα έγγραφα, στη διαμονή των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων, στην ενεργοποίηση ανενεργών στρατοπέδων και ξενοδοχείων στα νησιά, στη διεκδίκηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, στην αναθεώρηση της συνθήκης του Δουβλίνου κ.λπ., κ.λπ., όλ’ αυτά αποτελούν μικρά αλλά εξαιρετικά σημαντικά βήματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Ταυτόχρονα αποτελούν ελάχιστα ανοίγματα δημοκρατίας σ’ ένα κατά τα άλλα άτεγκτο, φοβικό και ρατσιστικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Στην Ελλάδα ο ρατσισμός του κράτους συναντά τον κοινωνικό ρατσισμό και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν, όμως, και τα παραδείγματα αλληλεγγύης που συγκλονίζουν και διδάσκουν. Οι κάτοικοι της Ρόδου, που βούτηξαν στα παγωμένα νερά μαζί με τους διασώστες για να σώσουν τους ναυαγούς πρόσφυγες, στέλνουν ένα μήνυμα αδελφότητας και δικαιοσύνης. Σ’ αυτό και σε άλλα ανάλογα μηνύματα μπορεί να οικοδομήσει μια πολιτική μαζικής απεύθυνσης το αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα.