Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή, 20/3/2009

Η άνοιξη μπήκε στην πόλη από την γειτονιά των Εξαρχείων. Ένας άνεμος κοινωνικότητας, συνεργασίας, πολυπραγμoσύνης και εφευρετικότητας διέλυσε το νέφος των δακρυγόνων των δυνάμεων καταστολής και μεταμόρφωσε το πρώην πάρκινγκ των οδών Ζωοδόχου Πηγής, Χαριλάου Τρικούπη και Ναυαρίνου σε ένα πανέμορφο πάρκο.

Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Εξαρχείων, αναδεικνύοντας το αίτημα να γίνει ο χώρος αυτός πράσινος, δημιούργησε μια άνευ προηγουμένου δυναμική. Εκατοντάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν, εργάστηκαν, συνεργάστηκαν, επικοινώνησαν, έπαιξαν, ψυχαγωγήθηκαν, απόλαυσαν μουσική και φαγητό, μοιράστηκαν ένα κοινό σχέδιο και το υλοποίησαν συλλογικά.

Love is possible, όπως λέει η παρέλαση των ζώων στο επιτοίχειο ζωγραφικό έργο του πάρκου. Η Αθήνα έχει ανάγκη πράσινους, δημόσιους χώρους για ν’ ανασάνει και κοινωνικούς χώρους ελεύθερης συνάντησης και επικοινωνίας.

Το πάρκο της οδού Ναυαρίνου πρέπει να κατοχυρωθεί με αποφάσεις του Δήμου σχετικές με την αλλαγή του ρυμοτομικού και την απαλλοτρίωση του χώρου με αποζημίωση, σύμφωνα με τον νόμο, του ιδιοκτήτη του, που είναι το Τεχνικό Επιμελητήριο. Σίγουρα η έμπρακτη ανάδειξη του στόχου με τη μετατροπή ήδη του χώρου σε πάρκο, διαμορφώνει τις καλύτερες προϋποθέσεις αποδοχής του αιτήματος από τη δημοτική αρχή. Δεν θα πρέπει, όμως, να δούμε αυτό που συνέβη στα Εξάρχεια μόνο ως μέσον για την κατάκτηση από τους κατοίκους ενός τόσο αναγκαίου πράσινου χώρου.

Το πάρκο της οδού Ναυαρίνου συμπυκνώνει πολύ περισσότερα, γι’ αυτό και πολλαπλασιάζει τα περιεχόμενα πολλών αντίστοιχων κινημάτων διεκδίκησης ελεύθερων χώρων. Το πάρκο εμπεριέχει την ανιδιοτελή συνέργεια των πολλών για να δημιουργήσουν με τη φαντασία και τα χέρια τους ένα κοινό έργο και να το λειτουργήσουν από κοινού. Μεταφέρει τη δημιουργικότητα από τον ατομικό ή/και τον ομαδικό, στον δημόσιο χώρο της πόλης και επιβεβαιώνει την αρχή ότι η πόλη μάς ανήκει όταν αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν αλλά και όταν αφήνουμε το συλλογικό μας αποτύπωμα στο χώρο της και στους ρυθμούς της καθημερινής ζωής μας.

Ένα πάρκο που παράγεται με διαδικασίες των αρμόδιων φορέων, ύστερα από αγώνες των κατοίκων, έχει πάντα αξία, αλλά ένα πάρκο που δημιουργείται από τους χρήστες του, για ν’ αποδοθεί σε όποιον/όποια  θέλει να το χαρεί, έχει μεγαλύτερη αξία.  Είναι ένα αντίδοτο στην αποξένωση του ανθρώπου όχι μόνο από τη φύση αλλά και από τους άλλους ανθρώπους και τον εαυτό του. Η αυτενέργεια και η αυτοδιαχείριση διαμορφώνουν αντισώματα στη σημερινή επέλαση του εμπορεύματος και του χρήματος σε βασικές πλευρές του ανθρώπινου βιόκοσμου, στην καθολική υπαγωγή της ανθρώπινης υπόστασης στους νόμους της παραγωγής και της κατανάλωσης.

Στα Εξάρχεια, η απελευθέρωση ενός χώρου από την οικοδόμηση, χαράσσει, ταυτόχρονα, ένα δρόμο ανθρώπινης ελευθερίας.