Δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 7/7/2013

Με την απόφασή του να μετασχηματιστεί σε «ενιαίο, μαζικό, δημοκρατικό, πολυτασικό κόμμα της σύγχρονης αριστεράς» ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιεί ένα σημαντικό βήμα ενότητας και εκδημοκρατισμού στη μέχρι σήμερα πορεία του. Με ορίζοντα τον σοσιαλισμό του 21ο αιώνα, «που βασίζεται στην κοινωνική και όχι κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και προϋποθέτει τη  δημοκρατία σε όλα τα κύτταρα της δημόσιας ζωής» ακολουθούμε μια διαδικασία  προγραμματικής εμβάθυνσης, η οποία προσδίδει ταυτότητα στην κυβέρνηση της αριστεράς και έδαφος για ευρείες κοινωνικές συμμαχίες. Οι νέοι θεσμοί δίνουν μεγαλύτερη δυνατότητα στις οργανώσεις μελών ν’ αναπτυχθούν και να συμβάλλουν, συμμετέχοντας στις μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις, στη λαϊκή αυτοοργάνωση και πρωτοβουλία, που αποτελούν προϋπόθεση για να δοθεί πλειοψηφική λαϊκή εντολή και να στηριχθεί η κυβέρνηση της αριστεράς.

Κάθε συλλογική πράξη του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε βήμα στην εσωτερική του οργάνωση και την πολιτική του παρέμβαση πρέπει να ορίζεται με πρώτο κριτήριο τη σωτηρία των λαϊκών τάξεων και της χώρας από τη μνημονιακή καταστροφή. Θέλω να πω ότι ζούμε ιστορικές στιγμές, στις οποίες τα  μείζονα επίδικα μας υποχρεώνουν σε μια εσωτερική επανάσταση. Ο Κούντερα, μιλώντας για την Άνοιξη της Πράγας, έγραφε ότι εκεί μια γενιά επαναστάτησε ενάντια στα ίδια της τα νιάτα. Χρειαζόμαστε μια δική μας ανάλογη εσωτερική επανάσταση ενάντια στον κομφορμισμό της συνήθειας, της γραφειοκρατίας, των μικρών και μεγάλων εξουσιαστικών πρακτικών, του αρχηγισμού και του παραγοντισμού, που βρίσκουν τρόπους να αναπαράγονται και στο έδαφος μιας αναπτυγμένης θεσμικά δημοκρατίας. Υπάρχουν σημεία που μπορούν να βελτιωθούν στο καταστατικό. Πρέπει, όμως, να έχουμε την ιστορική συνείδηση ότι η δημοκρατία είναι το πολίτευμα της μέγιστης ελευθερίας και ταυτόχρονα του αυτοπεριορισμού και της αμεροληψίας. Χωρίς τα δύο τελευταία η δημοκρατία, πολίτευμα υψηλού ρίσκου, είναι έρμαιο των ανθρώπινων και  πολιτικών παθών και μπορεί να διαλυθεί.

Ξεκινήσαμε λίγοι και πολλαπλασιαστήκαμε. Επιλέγουμε σήμερα ένα ενιαίο πολυτασικό κόμμα και όχι ένα ομόσπονδο κόμμα των συνιστωσών – ας μην ξεχνάμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μελών έχουν μια και μοναδική ένταξη, είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει, όμως, να ληφθούν όλες οι πρόνοιες  που θα επιτρέψουν σε όσους συντρόφους επιμένουν στη διατήρηση της συνιστώσας τους να παραμείνουν με την καρδιά τους στο ΣΥΡΙΖΑ.

Η σημαντικότερη συμβολή του συνεδρίου και η επιτυχία του θα ήταν ένα μήνυμα προς εμάς τους ίδιους και ταυτόχρονα προς την κοινωνία που μας παρακολουθεί : έχουμε τη θέληση να προχωρήσουμε δημοκρατικά και ενωτικά, να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα που απαντά στις κοινωνικές ανάγκες μέσα από κοινωνικό διάλογο, να κινητοποιηθούμε αγωνιστικά σε όλα τα μέτωπα, να αποτελέσουμε τελικά τον πολιτικό καταλύτη της μεγάλης ανατροπής.